ms16090253566

Teun, Houdoe!

Daar sta je dan, ik was er al een tijdje niet geweest, maar het voelde precies zoals een aantal jaar geleden. Alleen is iedereen wat ouder geworden. Toen het nieuws naar buiten kwam dat deze afscheidswedstrijd gespeeld zou worden wist ik meteen dat ik hierbij moest zijn. Want Anthony Lurling is toch een speler die als eerste omhoog komt als ik over de mooie jaren van NAC nadenk. Derde geworden, Europees voetbal en vechten tegen degradatie. Anthony maakte het allemaal mee bij NAC en hij heeft hier altijd hard voor gevochten.

En ik ben niet de enige die erbij wil zijn. Zo’n 3000 fans zitten op de tribune een biertje te drinken en te wachten  op het moment dat de Messi van Breda, Lurling, het veld op komt om zijn laatste minuten in een stadion te maken.  Boven de muziek uit hoor je de NAC-fans herinneringen ophalen. De dribbels, de slaloms en de  mooie uithalen die resulteerde in doelpunten. Maar ook het akkefietje bij Kees Kroket laat menig NAC-fan lachen, de kids die met vader of moeder mee mogen luisteren aandachtig.

Dan is het moment daar, de oud spelers van NAC en FC Den Bosch komen het veld op. Een voor een wordt het All Star Team van NAC bekend gemaakt en de rillingen lopen over mijn rug. Het voelt weer precies als dat jonge mannetje in zijn NAC bomberjack die samen met zijn stiefvader op de eretribune zat, maar nu staand op de B-side met een halve liter bier en wat vrienden. Dan komt de man het veld op waar het deze avond om draait, Anthony Lurling. Het stadion scandeert zijn naam en de 3000 fans klappen alsof het er 30.000 zijn. De glimlach van Lurling en die van zijn medespelers laten al zien dat het een avond wordt om niet te vergeten.

Er wordt afgetrapt door een jongetje waarvan wij dachten dat het een jongen van de kidsclub was, maar dat blijkt niet zo te zijn. Lurling junior mag samen met zijn vader een mooie carrière afsluiten en de jongensdroom die uitkwam van Anthony wordt nu doorgepasst naar Tom Lurling. De eerste helft speelt Lurling bij FC Den Bosch, de tweede helft sluit hij aan bij NAC Breda. De score wordt vroeg in de wedstrijd geopend, the man himself scoort het eerste doelpunt van de vele die gaan vallen op aangeven van zijn zoon. Ondanks dat het een doelpunt voor Den Bosch is juicht het stadion alsof het een doelpunt voor NAC is.

Dan begint de tweede helft. De naam Lurling op het shirt met rugnummer 10, zowel zoon als vader. Trots is het gevoel dat bij ons op de tribune voelbaar is. Trots dat een speler als Lurling bij NAC heeft gevoetbald en trots dat twee clubs zo’n mooie avond kunnen organiseren. Bij een stand van 5-3 voor NAC fluit de oud-scheidsrechter Jack van Hulten voor de publiekswissel. Anthony Lurling wordt naar de kant gehaald en geeft de aanvoerdersband door aan zijn zoontje. In de laatste minuten wordt de stand opgekrikt naar 8-3 door een goed spelende Messi van Breda junior. Het is tijd om afscheid te nemen.

“Lurling moet een liedje zingen” en “Lurling moet en koprol maken” zorgen voor een afscheid met een lach. Anthony pakt de microfoon en zingt een paar NAC-liedjes die binnen een seconden door het hele stadion worden meegezongen. Tijdens de speech lukt het Anthony niet om de emoties de baas te blijven, iedereen luistert aandachtig naar zijn bedankwoord waarna hij luidkeels wordt toegezongen. NAC heeft nog een verrassing voor Lurling achter een doek dat bovenin de B-side hangt. Het doek wordt naar beneden getrokken en er verschijnt een bord met de foto van een juichende Anthony met de tekst “De Messi van Breda”. Anthony Lurling vereeuwigd in het NAC Stadion, een gebaar wat een speler als hij verdient.

Ook ik wil je enorm bedanken voor alles Teun, Houdoe!

 

PP_2016-large-logo
7014ef69-5de4-4259-8d8f-82e46d98b8e7
1261465

Waarom kan het daar wel?

4 dagen lang in een tentje slapen, amper tot niet douchen en de acts zien die je altijd al wilde zien. Voor menig persoon is dit een fantastische week op een festival, zo ook voor mij. Afgelopen week mocht ik samen met mijn broertje feesten op het Belgische Festival Pukkelpop. Naast het euforische gevoel van het zien van je favoriete band en het drinken van de vele biertjes vroeg ik me toch iets af. Waarom kan het hier wel en in het normale leven niet?

En wat is dan het? Het is voor mij het gevoel van samenhorigheid en het vredelievende gevoel richting je mede-festivalganger. Het wegvallen van de arrogantie en de haat richting andere mensen en weer de nieuwsgierigheid in elkaar ontdekken. Dit begon al bij de reis richting het festival. Afgezet op station Essen begint de reis naar Hasselt. Tien uur ‘s ochtends, net wakker en we zien een vader zijn zoon helpen bij het sjouwen van zijn spullen. De vader merkte ons op en vroeg of wij ook naar Pukkelpop gingen.Wij antwoorden met ja en kregen van de twee een biertje en een ‘Veel plezier hè mannen!’ Tijdens de reis ben je samen één, alle Pukkelpopreizigers zijn samen één. Verschillen in leeftijden, huidskleuren, taal of wat dan ook maakt niet uit. Wij zijn samen het festivalpubliek.

Samen maken wij de reis door een bang en angstig België. In België is de angst voor terrorisme nog steeds voelbaar in de steden. De militairen met hun machinegeweren wachten ons op om even een kijkje te nemen. Ook bij het festivalterrein is dit niet anders. Tientallen zichtbare politieagenten wachten de festivalgangers op met machinegeweren en een strenge blik. Even ben je weer in de normale wereld, maar kijk je weer richting het publiek dan ben je weer één van de groep. Een groep die elkaar helpt, geduld heeft en met elkaar praat. En dan ook echt met elkaar praat, met interesse in de ander en alles op een positieve manier. Geen angst, haat of agressie in een rij van minimaal een uur om je festivalbandje op te halen.

Tijdens het festival is agressie een woord wat niet genoemd wordt. Niet omdat mensen er bang voor zijn, maar omdat het niet nodig is. Op de wei zijn we aan het wachten tot de band Good Charlotte gaat beginnen. Tijdens het wachten kijk je een beetje rond om de tijd te doden. In no time heb je een gesprek met een andere groep en na 5 minuten hebben we de handen op elkaar liggen om een zelfgemaakte yel te schreeuwen ‘Vrienden’. Als Nederlander op een Belgisch festival denk je vaak raar aangekeken te worden omdat je geen Vlaams praat, maar juist het tegenovergestelde is waar. ‘Allee komt u van Holland?’ ‘Ooh, dat is tof man veel plezier en heb een pintje!’ Ik stoot per ongeluk twee bier uit iemand zijn handen en we bieden allebei onze excuses aan. Dit zou bijna nooit gebeuren tijdens een avondje stappen, daar wordt dat anders opgelost.

Maar hoe komt dat dan? Is het omdat een festival je in totaal andere sferen brengt dat je aardiger wordt? Komt het door het bier? Misschien omdat een festival maar tijdelijk is en alles als nieuw aanvoelt, of omdat je toch op een soort avontuur gaat met z’n allen? Ik weet het in ieder geval niet. Wat ik wel weet is dat het een enorm prettig gevoel is. Om even te ontsnappen aan de dagelijkse drukte van de media en de negativiteit om je heen. Even de sleur achter je laten en eens genieten van de positieve kanten van de muziek, maar ook de mensen om je heen. Of je nou putjesschepper bent of advocaat, een mannetje van 14 of een vrouw van 60. Iedereen mag en gaat los op een festival.

 

Kid

maxresdefault

Pokemon Go, bekijk het eens anders

Terwijl ik wandelend wacht op het uitbroeden van mijn tweede ei op Pokémon Go neem ik even een kijkje op Facebook. Je kan er niet omheen, Pokémon Go is een hype met een waanzinnige omvang. Bedrijven proberen likes binnen te harken en huismoeders maken zich kwaad waardoor ze de interpunctie en de juiste spelling weer eens helemaal vergeten. Wat is iedereen weer lekker negatief.

De argumenten vliegen over en weer, kinderen zijn op plekken waar ze niet mogen komen en zelfs volwassenen doen mee. Dit kan toch niet! Achja, dat krijg je als je het ‘nieuws’ kijkt. Want laten we eerlijk zijn, iets positief melden scoort niet en als het nieuws iets positiefs meldt over Pokémon Go zijn de likes schaars op Facebook.

Door al die negativiteit vergeet iedereen wel wat Pokémon nu eindelijk voor elkaar gekregen heeft. Kinderen, jongvolwassenen en volwassenen zijn eindelijk weer een keer buiten! Eindelijk heeft een spel, dat gemaakt is voor een platform, het voor elkaar gekregen om mensen naar buiten te bewegen. En laten we hier niet stoppen met veren in de reet te steken; de mensen werken ook nog samen. Samen de gym verslaan en je teamkleuren verdedigen.

Is dit niet iets waar iedereen altijd om vraagt bij gamers? Ga eens buitenspelen. Je vriendjes staan voor de deur; ga eens met hen spelen, in plaats van met je computer. Altijd maar dat binnen zitten. Eindelijk is er een spel gelanceerd, waardoor mensen samen buiten gaan spelen en weer is het niet goed. Oké, ze hebben wel de hele tijd hun smartphone voor de ogen, maar als dat alles is?

Mensen, wees eens blij dat uw kind, kennis, man, vrouw, opa of oma eindelijk weer een spel heeft waarmee hij of zij naar buiten kan. Stop eens met zeuren en probeer het spel zelf eens uit. Een beetje zon, even weg van social media en lekker samen op avontuur gaan in de buitenlucht. Het is niet hetzelfde als het knikkeren van vroeger, maar laten we eerlijk zijn. Die tijd is wel geweest en gaat ook niet meer terugkomen dus omarm het nieuwe gamen en heb eens wat plezier!

Kid